domingo, 13 de septiembre de 2026

"El leñador negro y el leñador blanco" (Kuroi Kikori to Shiroi Kikori) (黒いきこりと白いきこり) (1956). Taiji Yabushita. Cine de animación clásico japonés. Análisis de Şevkiye Şahin. "Kara Oduncu ve Beyaz Oduncu"

"El leñador negro y el leñador blanco" (Kuroi Kikori to Shiroi Kikori) (黒いきこりと白いきこり) (1956). Taiji Yabushita. Cine de animación clásico japonés. 
Análisis de Şevkiye Şahin







"El leñador negro y el leñador blanco" (Kuroi Kikori to Shiroi Kikori) (黒いきこりと白いきこり) (1956). Taiji Yabushita.
Complete Film


Ficha Técnica:
Dirección: Taiji Yabushita 
Producción: Saya Yamamoto
Japón,1956
Guión: adaptación de Yasuji Mori basado en un relato infantil de Hirosuke Hamada 
Fotografía: animación a cargo de Minoru Tamura y Ken Yoshioka 
Música: Takanobu Saito 
Duración cortometraje de 15 minutos aprox. sin diálogos Intérpretes: el oso, el zorro, la ardilla y los dos leñadores. bosque -un oso, un zorro y una ardilla-oso, un zorro y una ardilla.

Argumento: En una región montañosa cubierta de nieve, donde los inviernos son rigurosos, un oso hambriento se acerca a la cabaña de un leñador en busca de comida. El leñador, lejos de ayudar al animal, le niega la entrada y le dispara con su rifle. Poco después, un zorro y una ardilla se acercan a la puerta de la cabaña. El leñador tampoco muestra piedad hacia estos animales manteniendo la misma actitud dura y despiadada. Hacia el final de la historia, se desata una enorme tormenta de nieve en las montañas. En medio de la tempestad, aparece la «Mujer de las Nieves» o «Yuki-onna»,

Ambientación: Recordemos que «Yuki-onna» es una figura popular de Japón que podemos encontrar en la animación, en el manga, en la literatura japonesa o en el cine). «Yuki-onna» aparece en el episodio de “La tormenta de nieve” de la película “Los Sueños de Akira Kurosawa” (Akira Kurosawa, 1990) o en la premiada «Kwaidan» (Masaki Kobayashi, 1965), basada en un relato de las colección de cuentos populares japoneses recopilados por Lafcadio Hearn. Cuando visita las cabañas de ambos leñadores actúa de diferente manera: en la casa del leñador cruel, actúa apagando el fuego, congelando sus pertenencias y dejando la cabaña a merced de un frío glacial. Por el contrario, es incapaz de dañar la cabaña del leñador blanco, la cual está impregnada de calidez y bondad.

Taiji Yabushita, nacido el 1 de febrero de 1903 en Osaka y fallecido el 15 de julio de 1986, fue un director pionero, guionista y animador japonés. “Kuroi Kikori to Shiroi Kikori” es una obra importante para evaluar su trabajo y el enfoque narrativo de la animación japonesa de la década de 1950. El estilo narrativo directo y accesible del cortometraje supone una ventaja significativa si se tiene en cuenta el lugar que ocupa dentro de la animación educativa japonesa de dicha década. De hecho, la obra, clasificada como película educativa, fue galardonada en el Festival de Cine Educativo de 1956. En consecuencia, el estilo narrativo directo y accesible de la película genera una estructura idónea para su función educativa. De hecho, la Universidad de Arte de Musashino clasificó la obra como una producción temprana relevante en la que empezaron a perfilarse las características estéticas y narrativas de la animación japonesa.

Valoración: Una de las características destacadas de esta conmovedora fábula invernal que adapta un cuento infantil japonés bastante sencillo con un marcado contraste moral entre la dicotomía entre el bien y el mal. Así, al contrastar las personalidades de ambos leñadores, la película ilustra la clara distinción entre el bien y el mal. A través de esta narrativa simbólica, también se destaca que los actos de bondad son recompensados, mientras que la maldad acaba enfrentándose a sus propias y justas consecuencias. Aquí, los términos «negro» y «blanco» no se limitan a describir la apariencia física de los personajes, sino que representan si una persona es malvada o bondadosa. El hecho de que el leñador «negro» mate animales, alegando hambre y dificultades económicas, revela que con el tiempo ha perdido el sentimiento la compasión. En cambio, el leñador «blanco» elige compartir y ayudar a los demás, a pesar de enfrentarse a las mismas duras condiciones naturales. Así, el conflicto central de la película no reside en la riqueza frente a la pobreza; más bien, la oposición fundamental se establece entre el egoísmo y la generosidad, y entre la violencia y la compasión.

Otro acierto narrativo del cortometraje es su decisión de transmitir el mensaje a través de los comportamientos de los personajes y de los elementos visuales, en lugar de recurrir a largos discursos. Cabe señalar que la obra original carece de diálogos; por consiguiente, la música, los movimientos y acciones de los personajes, así como las imágenes del mundo natural, desempeñan un papel crucial en la narración. Mediante este estilo narrativo, la película crea un lenguaje visual sencillo y accesible, fácil de seguir para el público, especialmente para los niños.

Por otro lado, desde una perspectiva moderna, la película presenta una distinción radical entre el bien y el mal. El leñador «negro» se retrata como un ser casi totalmente malvado, mientras que el leñador «blanco» aparece como alguien absolutamente bueno. Este enfoque limita la profundidad psicológica de los personajes. Por ejemplo, la película no explora en detalle cómo el leñador «negro» llegó a convertirse en una figura tan despiadada ni cómo influyó en su comportamiento la pobreza que padeció. Por ello, en comparación con las producciones modernas que presentan personajes complejos y narrativas psicológicas con múltiples matices, esta obra podría considerarse una historia bastante simple.

Autora: Şevkiye Şahin
Estudió Literatura Comparada en la Universidad Osmangazi (ESOGU).
Eskişehir, Turquía


*****

"Kara Oduncu ve Beyaz Oduncu" (Kuroi Kikori to Shiroi Kikori). (黒いきこりと白いきこり) (1956). Taiji Yabushita. Şevkiye Şahin






Yönetmen: Taiji Yabushita 
Yapım: Saya Yamamoto
Japonya, 1956 
Senaryo: Hirosuke Hamada'nın çocuk hikayesinden uyarlayan Yasuji Mori Görüntü 
Yönetmeni: Minoru Tamura ve Ken Yoshioka tarafından animasyon 
Müzik: Takanobu Saito 
Süre: Kısa film, yaklaşık 15 dakika, diyalog yok. 
Oyuncular: Ayı, tilki, sincap ve iki oduncu.

Konu: Sert kışların yaşandığı karla kaplı dağlık bir bölgede, aç bir ayı yiyecek arayışıyla bir oduncunun kulübesine yaklaşır. Oduncu, hayvana yardım etmek yerine, içeri girmesine izin vermez ve tüfeğiyle vurur. Kısa bir süre sonra, bir tilki ve bir sincap kulübenin kapısına yaklaşır. Oduncu bu hayvanlara da merhamet göstermez, aynı sert ve acımasız tavrını sürdürür. Hikayenin sonuna doğru, dağlarda büyük bir kar fırtınası patlak verir. Fırtınanın ortasında, "Kar Kadını" veya "Yuki-onna" ortaya çıkar.

Mekan: "Yuki-onna"nın Japonya'da animasyon, manga, Japon edebiyatı ve filmlerde bulunan popüler bir figür olduğunu hatırlayın. "Yuki-onna", "Rüyalar" (Akira Kurosawa, 1990) filminin "Kar Fırtınası" bölümünde ve Lafcadio Hearn tarafından derlenen Japon halk masalları koleksiyonundan bir hikayeye dayanan ödüllü "Kwaidan" (Masaki Kobayashi, 1965) filminde yer alır. İki oduncunun kulübesini ziyaret ettiğinde farklı davranır: Acımasız oduncunun evinde ateşi söndürür, eşyalarını dondurur ve kulübeyi dondurucu soğuğun insafına bırakır. Tam tersine, sıcaklık ve nezaketle dolu olan beyaz oduncunun kulübesine zarar veremez.

1 Şubat 1903'te Osaka'da doğan ve 15 Temmuz 1986'da ölen Taiji Yabushita, öncü bir Japon yönetmen, senarist ve animatördü. "Kuroi Kikori to Shiroi Kikori", onun çalışmalarını ve 1950'lerdeki Japon animasyonunun anlatım yaklaşımını değerlendirmek için önemli bir eserdir. Kısa filmin doğrudan ve erişilebilir anlatım tarzı, o on yılın Japon eğitim animasyonu içindeki yeri göz önüne alındığında önemli bir avantajdır. Nitekim, eğitim filmi olarak sınıflandırılan film, 1956 Eğitim Filmi Festivali'nde ödül kazandı. Sonuç olarak, filmin doğrudan ve erişilebilir anlatım tarzı, eğitim işlevine ideal olarak uygun bir yapı oluşturmaktadır. Gerçekten de, Musashino Sanat Üniversitesi filmi, Japon animasyonunun estetik ve anlatım özelliklerinin şekillenmeye başladığı önemli bir erken yapım olarak sınıflandırmıştır.

Eleştiri: Oldukça basit bir Japon çocuk hikayesinden uyarlanan bu dokunaklı kış masalının öne çıkan özelliklerinden biri, iyi ve kötü arasındaki keskin ahlaki zıtlıktır. Film, iki oduncunun kişiliklerini karşılaştırarak, doğru ve yanlış arasındaki net ayrımı gösteriyor. Bu sembolik anlatı aracılığıyla, iyilik eylemlerinin ödüllendirildiğini, kötülüğün ise nihayetinde kendi haklı sonuçlarıyla karşılaştığını vurguluyor. Burada "siyah" ve "beyaz" terimleri sadece karakterlerin fiziksel görünümünü tanımlamakla kalmıyor; bir kişinin iyi mi yoksa kötü mü olduğunu temsil ediyor. "Siyah" oduncunun açlık ve maddi zorluk gerekçesiyle hayvanları öldürmesi, zamanla merhamet duygusunu kaybettiğini ortaya koyuyor. Buna karşılık, "beyaz" oduncu aynı sert doğal koşullarla karşı karşıya olmasına rağmen paylaşmayı ve başkalarına yardım etmeyi seçiyor. Dolayısıyla, filmin temel çatışması zenginlik ve yoksulluk arasında değil; aksine, bencillik ve cömertlik ile şiddet ve merhamet arasında temel bir karşıtlık kuruluyor.
Kısa filmin bir diğer anlatım gücü, uzun konuşmalara başvurmak yerine, mesajı karakterlerin davranışları ve görsel unsurlar aracılığıyla iletme kararıdır. Orijinal eserde diyalog bulunmadığına dikkat edilmelidir; sonuç olarak, müzik, karakterlerin hareketleri ve eylemleri ile doğal dünyanın görüntüleri anlatıda çok önemli bir rol oynar. Bu anlatım tarzıyla film, özellikle çocuklar için takip etmesi kolay, basit ve erişilebilir bir görsel dil yaratır.
Öte yandan, modern bir bakış açısıyla film, iyi ve kötü arasında radikal bir ayrım sunar. "Siyah" oduncu neredeyse tamamen kötü olarak tasvir edilirken, "beyaz" oduncu tamamen iyi olarak görünür. Bu yaklaşım, karakterlerin psikolojik derinliğini sınırlar. Örneğin, film "siyah" oduncunun nasıl bu kadar acımasız bir figür haline geldiğini veya çektiği yoksulluğun davranışlarını nasıl etkilediğini ayrıntılı olarak incelemez. Bu nedenle, karmaşık karakterler ve incelikli psikolojik anlatılar içeren modern yapımlarla karşılaştırıldığında, bu eser oldukça basit bir hikaye olarak kabul edilebilir.

Şevkiye Şahin.
Osmangazi Üniversitesi'nde (ESOGU) Karşılaştırmalı Edebiyat eğitimi almıştır.
Eskişehir, Türkiye

2 comentarios:

Anónimo dijo...

Gracias por hacernos conocer estas rarezas

ACORAZADO CINÉFILO dijo...

Para mí también es un descubrimiento